Dear Readers – Students,

ถึงท่านผู้อ่านและนักเรียนที่รัก,

If you know me, I don’t just focus on the tip of the iceberg in yoga which is the physical part, aka., asanas. I love inviting students to journey deeper with me than that level, even some may not be ready and may not like me for that. It’s worth it!

หากท่านรู้จักผมดี ผมไม่ได้ให้-สอนแค่การเข้าท่าง่าย-ยาก(อาสนะ) ในโยคะอย่างเดียว สำหรับผม ‘อาสนะ’ เป็นเสมือนประตูล่อให้นักเรียนเข้ามาตื่นรู้ไปกับผมครับ เวลาที่ผมนำคลาสที่ลึกไปกว่าเปลือกนอกด้านร่างกาย ผมสัมผัสได้ถึงพลังงานต่อต้านจากนักเรียนบางคนที่ยังไม่พร้อมและอาจไม่ชอบการอยู่นิ่งเข้าถึงอาณาจักรที่สว่างมากเกินไปจนเขาอาจไม่ชอบคลาสผม แต่ผมยอมครับ อย่างน้อยเราก็พยายามเป็นไกล์ดทัวร์พาไปที่ๆดีๆหากเขาไม่พร้อมตอนนี้สักวันเขาก็อาจพร้อมแล้วมาทำตามที่เราแนะนำเอง คุ้มครับ!

จากที่สอนๆมาผมรู้สึกว่าคนที่พร้อมส่วนใหญ่มักผ่านอะไรมาเยอะจนเขาขอคลาสส่วนตัวกับผม ท่านผู้อาวุโสทางอายุที่ผ่านโลกมาเยอะนี่แหละครับที่ดูเหมือนจะเปิดใจให้โยคะขั้นสูง-ลึกกว่าอาสนะและพร้อมสำหรับการตื่นรู้มากกว่ากลุ่มอายุอื่น

The question “How old is your Soul?” has been my contemplation during meditation and healing yoga with the elderly in #PrivateYogaWithBank this past recent season.

คำถามที่ว่า “คุณคิดว่าหากไม่เห็นหน้าตัวเองในกระจก…อายุทางจิตวิญญาณคุณอายุเท่าไหร่แล้ว?” ช่างเป็นคำถามที่อยู่ในการฝึกสมาธิความรักของผมและการสอนมากๆเลยครับในหลายปีที่ผ่านมาจนปัจจุบัน

Like it or not, I’m shown that WE each of us, regardless of where we are in this, drug addicts to monks or priests, are on our own perfect journey and will be somehow forced to spiritually grow exponentially these days.

ไม่ว่าจะชอบใจหรือไม่ ผมรู้สึกว่าได้รับอนุญาตให้เห็นว่า’พวกเรา’ แต่ละคนไม่ว่าจะอยูตรงไหนในการเดินทางๆจิตวิญญาณสายนี้(ตั้งแต่ คนติดยา ไปจนพระ-นักบวช) ได้อยู่ในที่ๆเราควรอยู่และไม่ควรดูถูกหรืออิจฉากันครับเพราะในไม่ช้าเราจะไล่ทันและไหลรวมเป็น๑กันในที่สุดด้วยความรักและแสงสว่าง (เร็วๆนี้แหละครับ)

Thanks to our enlightening teacher, Suffering.

ขอบคุณคุณครูที่มีชื่อว่า “ความเจ็บปวดทุกข์ระทม” ที่ทำให้การตื่นรู้และอาณาจักรสวรรค์ได้มาสู่มนุษยชาติเร็วและทั่วถึงมากขึ้นไม่ว่าความเชื่อศาสนาไหน การแบ่งแยกจะกลายเป็นเพียงความทรงจำที่ไม่เคยมีอยู่จริง

Here’s my take after having a private healing session with my grandmother and other elderly, in which I feel led to share and may be its thought-provoking enough for you reader to get chills meditating upon this:

“The first 55 years of childhood were always the hardest.”

~ Reflection from a Healing Yoga Session with My Sweet Grandma


  

“55 ขวบแรกของวัยเยาว์ช่างเป็นอะไรที่ผ่านมาลำบากที่สุดแล้ว”

~ ตกผลึกจากคลาส #PrivateYogaWithBank สำหรับผู้อาวุโสหลายท่านโดยเฉพาะคุณยายสุดสวยของผม



Special Thanks to my beautifully radiant grandmother for allowing me to take her a photo and allowing me to blog about our session/reflection:’)

ขอบคุณคุณยายและผู้สูงอายุทุกท่านที่ให้ผมสอนและสอนผมในขณะเดียวกัน:’)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s